هرگاه خاطره آن عشق کهن...به یادم می آید...

بی اختیار دلم فشرده میشود...

گوئی قلب بی مهر و احساس من...

برای نخستین بار می گرید...

                     *******************

در آسمان تو پرواز می کنم...

عصری غمگین...و غروبی غمگینتر...

در پیش...

من بیزار از خود...و از کرده خویش...

دل نامهربانم را به دوش می کشم...

تا آنسوی مرزهای انزوا پنهانش کنم...

در اوج نیزارهای پشیمانی...

قبرهای سیاه و سرگردان...

که با من از یک طایفه اند...

سلام می گویم...

تو باور نکن اما من عاشقم...

رفتن دلیل بودن نیست...

در غروب آسمان تو شاید...

در شب خویشتن چگونه بی تو گم شوم؟

تو را تا فردا...تا سپیده خواهم برد...

و با عشق تو...و با یاد تو خواهم مرد...

تو باور نکن...

اما من عاشقم...

                                        رهگذر همیشه تو...