وقتی خدا...

آسمان...زمین و بندگان را آفرید...

با قلم و جوهر طلائی...

روی پیشانی هر یک نوشت:

                      "قصه خوب سرنوشت"

اما چون نوبت به من رسید...

از مرغ غم پری کنده شد...

و با جوهر سیاه...

روی پیشانی من نوشت:

                          قصه تلخ سرنوشت...

                            رهگذر...